I Want To Take You Somewhere That Noone Cares

این که عاشق زندگیمم کجای چشمام

کجای فانکشن های صورتم نهفته ست

که با کوچکترین کلمه هایی که بیان میکنم لبخند شنونده هام نصیبم میشه؟

این شادیا و خیال راحت، نتیجه ی کدوم کار خوب

کدوم دسته ضعیفیه که گرفتم و بلند کردم

که حالا نتیجه میتونه چیزی باشه که برای همه آرزوئه؟

یکدفعه از چه فصلی سبز شدی که تو احساس من قدم بزنی؟

من که خیلی جاها عشق کاشتم و نفرت برداشتم، حالا چیزی رو دارم که اصلن نمیتونم حتا یاد بیارم اون نفرت ها از کجا دراومده بودن

یه مدته تا به اینا فکر میکنم یاد اون نوشته می افتم که فکر کنم شاید از پائولو کوئیلو بود

که توو یه هواپیمایی پر از آدم و در مسیر طوفان و تلاطم، همه ترس از مردن داشتن و حتا کشیش که باید به همه آرامش میداد و باور و ایمان رو انتقال میداد که اگه به خدا ایمان دارید باید آروم باشید چون مرگ و زندگی دست اونه، اما تنها کسی که آروم نشسته بود یه دخترکوچولو بوده که داشته توو اون همه استرس کتاب میخونده، کشیش ازش علت آرامششو میپرسه و میگه من به پدرم که خلبان این هواپیماست ایمان دارم و میدونم منو سالم به مقصد میرسونه..

شاید خیلیا قبول نداشته باشن

نمیدونم آدمای دیگه توو زندگیشون چی دارن که توو تایم استرس و تلاطم بهشوت آرامش میده

من گردنبند مادرم رو دارم

داستانش طولانیه که چرا انقدر بهش ایمان دارم

یه بار گفتم یه جا، نمیخام تکرار کنم

ولی تونستم اونایی که ازم میپرسیدن رو به باوره خودم برسونم

و البته الانم قصدم این نیست کسیو به باور خودم برسونم

صرفن برای شدت ایمانه خودم به این گردنبند میگم

گمدنم اگه نبود من خیلی جاها کم میاوردم

وقتی یه دلشوره

یه فکر مزخرف

یه آشوب سراغم میاد

این گردنبند رو دست میگیرم و فورن آرامشی بهم القا میشه که انگار دست خدا رو شونمه

به این باور رسیدم که اتفاقی نمیفته اگه فورن توو مشتم بگیرمش و از خدا بخام که مراقب باشه

از طرفی ام وقتی ازم دور میشه فورن استرس میگیرم و انگار که همه چیزای منفی میخاد بیاد سمتم

نمیدونم چه جوری برسونم افکارمو

الان انگار که توو اوجم

انگار که اینکه هرشب با گردنبندم توو مشتم میخابم، زندگیم آرومتره

انگار جایزه میده بهم

انگار خدا خیلی دوسم داره

انگار...

عاشق زندگیمم

نصفه نوشته مو ول میکنم. دستم بنده

خدایا مرسی